झट्ट सुन्दा छोटो सरल र शान्त लाग्ने शब्द हो- मृत्यु । तर जब यही शब्द २७ वर्षको उमेरमै संसारबाट बिदा भएको आफ्नै मान्छेको तस्वीरमुनि लेख्नुपर्छ तब यो संसारकै सबैभन्दा भारी र पीडादायी शब्द बन्न पुग्छ।
दलविर सार्की अब हाम्रो माझ हुनुहुन्न।
केही समयअघिसम्म भविष्यका अनगिन्ती सपना बोकेर हिँडिरहेका एक युवा, समाज र विद्यार्थीको भविष्य निर्माण गर्ने जिम्मेवारी बोकेका स्थायी शिक्षक आज केवल सम्झनामा सीमित हुनुभएको छ। उहाँको पार्थिव शरीरलाई चितामा राखेर आगो सल्काउँदाको त्यो क्षण सायद शब्दहरूले कहिल्यै पूर्ण रूपमा बयान गर्न सक्दैनन्। आँखैअगाडि एउटा जीवित शरीर बिस्तारै आगोमा विलीन हुँदै थियो। परिवारका सदस्यका आँखामा आँसु थिए, मनभित्र असह्य पीडा थियो तर समय रोकिएन। आगोले शरीर जलाउँदै गयो धुवाँ आकाशतिर उड्दै गयो र अन्ततः बाँकी रह्यो केही मुट्ठी खरानी।
तर त्यो खरानीमा केवल एउटा शरीर थिएन। त्यसमा परिवारका सपना थिए। आमाबुबाका आशा थिए। भाइबहिनीका भरोसा थिए। साथीभाइका सम्झना थिए। विद्यार्थीका प्रिय गुरु थिए। र एउटा युवाको अधुरो भविष्य थियो। चिताबाट उठेको धुवाँसँगै एउटा सम्भावनायुक्त जीवन हराउँदै गएको दृश्य हेर्नु आफैँमा कति ठूलो पीडा थियो, त्यो क्षणलाई वर्णन गर्न हातले समातेको कलमसमेत असमर्थ भयो। जसले भोलिको सपना देखेका थिए, उसैको भोलि नै अस्ताएको दृश्य परिवारले आफ्नै आँखाले हेर्नुपर्दा मन बुझाउने शब्द कहाँबाट आउँछन् ?
मानिसहरू भन्छन्—समयले सबै घाउ निको पार्छ। तर प्रियजन गुमाएका परिवारका लागि समयले घाउ निको पार्दैन होला; बरु त्यो पीडासँग बाँच्न सिकाउँछ। किनकि मृत्यु भएको दिन मात्र मान्छे मर्दैन। हरेक बिहान सम्झना आउँदा हरेक चाडपर्वमा अभाव खट्किँदा हरेक खुसीको क्षणमा उहाँ भएको भए… भन्ने विचार आउँदा त्यो मृत्यु फेरि–फेरि दोहोरिन्छ।
प्रिय व्यक्ति गुमाउनु भनेको केवल एउटा सदस्य गुमाउनु होइन, परिवारको भावनात्मक संसार नै हल्लिनु हो। त्यसैले शोकमा रहेका परिवारलाई अब मन बलियो बनाउनुपर्छ भनेर दबाब दिनुभन्दा उनीहरूको दुःख सुन्नुसाथमा बस्नु र शोक मनाउने समय दिनु आवश्यक हुन्छ। किनकि केही पीडाहरूको उपचार औषधिले होइन, आत्मीय उपस्थितिले हुन्छ।
दलविर तपाईंको शरीर खरानी भयो होला तर तपाईंले बाँडेको ज्ञान खरानी भएको छैन। तपाईंले पढाएका विद्यार्थीका सम्झनामा तपाईं जीवित हुनुहुन्छ। परिवारलाई दिनुभएको माया जीवित छ। साथीहरूको स्मृतिमा तपाईं जीवित हुनुहुन्छ। तपाईंको नामसँग जोडिएका अनगिन्ती सम्झनामा तपाईंको अस्तित्व अझै बाँकी छ।
आज तपाईंको परिवारले तपाईंलाई अन्तिम बिदाइ दिएको छ। तर बिदाइ स्वीकार गर्नु र तपाईंलाई बिर्सनु एउटै कुरा होइन। परिवारले तपाईंलाई गुमाएको छ तर तपाईंका सम्झनाहरूलाई कहिल्यै गुमाउने छैन।
कहिलेकाहीँ मृत्युले हामीलाई एउटा कठोर सत्य सम्झाउँछ मानिसको जीवन कति छोटो र अनिश्चित रहेछ। त्यसैले जीवित छँदै प्रेम गर्नुपर्छ सम्मान गर्नुपर्छ र मनका कुरा भन्नुपर्छ। किनकि “पछि भनौँला भोलि भेटौँला र अझै धेरै समय छ भन्ने सोचले कहिलेकाहीँ जीवनकै सबैभन्दा ठूलो पछुतो छोडेर जान्छ।
दलविर सार्कीको चिताबाट उठेको धुवाँसँगै एउटा शरीर हरायो तर एउटा कथा जन्मिएको छ परिवारको प्रेमको अधुरो सपनाको शिक्षकको योगदानको र असमयमै रोकिएको एउटा सम्भावनायुक्त जीवनको कथा।
आज मन बुझाउने कुनै शब्द छैनन्। आँसु रोक्ने कुनै उपाय छैन। खरानीलाई फेरि शरीर बनाउन सकिँदैन। बितेको समय फर्काउन सकिँदैन।
त्यसैले आज केवल यत्ति भन्न सकिन्छ— प्रिय दलविर तपाईंको यात्रा छोटो भयो, तर तपाईंको सम्झना लामो रहनेछ। तपाईंको शरीर चिताको आगोमा विलीन भयो तर तपाईंले छोडेर गएको माया शिक्षा र सम्झना कहिल्यै खरानी बन्ने छैन।
दलविर तपाईंको आत्माले चिरशान्ति पाओस्।
शोकसन्तप्त परिवारजनमा यो असह्य पीडा सहने शक्ति मिलोस्।
र तपाईंले अधुरो छोडेर जानुभएको उज्यालो बाटोमा तपाईंका सपनाहरू बाँचिरहून्। मानव जीवन छोटो यात्रा हो। आउँदा खाली हात आउँछौँ, जाँदा खाली हात जान्छौँ; बीचमा कमाएको सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति भनेको अरूको मनमा बनाएको स्थान हो।
हार्दिक श्रद्धाञ्जली प्रिय दलविर। 🕯️🙏
लेखक: दल्सिह कुमाल
तिलाप्रेस । ७ भाद्र २०८३, आईतवार ०९:४९